Geknakt

Als ‘t kreupelhout zo broos,
geknakt zoals het riet,
wanneer het teder hart de aarde hier verliet.
 
De scheiding deed zo zeer,
maar toch blijft hier de geest.
Als einde me nabij,
van hoe het vroeger is geweest.

Dan zie ik in gedachten,
en mij weer in de uren die geweest zijn,
dit alles blijft zo teer.

Zo voel ik nog de pijn, die wegvloeit,
of nog wacht,
zoals een tere bloem ontluikend,
in de nacht.

Ach, en voel ik mij geknakt,
geknakt zoals het riet,
dan buig ik naar die plek,
waar niemand mij dan ziet

Martha v. Leeuwen