De Havik

 

De dood, zegt men, hoort bij het leven ;

En steekt daarmee de kop in het zand.

Want de dood kent slechts één streven,

Het wegnemen van vriend, verwant.

 

Verdriet voor hen die achterblijven.

Vaak redeloze, radeloze pijn.

Onmacht, onbegrip beklijven;

Waarom moet het mijn lief zijn.

 

Als een havik, loerend op zijn prooi,

Ongeïnteresseerd in jong of oud,

Rijk of arm, lelijk of mooi

Slaat hij toe en maakt je koud.

 

Elk leven zal het eens verliezen

van de dood. Hij spaart je niet.

De dood zal altijd zelve kiezen,

Waarbij hij niemand ook ontziet,

 

De dood is afscheid van het leven.

Daarmee is ieder wel vertrouwd:

Maar als het kan, wacht dan even

Want de dood kiest altijd fout.

 

Han Janzen