Zwerver 

De wolken drijven uiteen
de zon verwarmt z’n gezicht
plotseling wordt hij wakker
knipperend tegen het felle licht.
 
Hij voelt zich echt gebroken
het lichaam stram en koud
denkend aan wat is gebeurd
met een geest gelijk een woud.

Veel kronkelende paden
en zo donker als de nacht
toch aan het einde ziet hij
licht maar geen mens
die op hem wacht.
 
Langzaam begint het wat te dagen
hij proeft weer die bittere smaak
z'n lichaam raakt eraan gewend
 ‘t is iedere dag toch altijd raak.

Zijn thuis is de wijde wereld
z’n bed ligt op de straat
steeds zwervend op de tijden
dat een ander naar huis toe gaat.

Willem Huisker